www.telugubhakti.com Digest Number 4827

14 Messages

Digest #4827
2.1
Quotable Quote by p_gopi_krishna
2.2
Quotable Quote by p_gopi_krishna
3a
Wisdom by p_gopi_krishna
3b
Wisdom by p_gopi_krishna
4.1
Sri Satya Sai Baba by p_gopi_krishna
4.2
Sri Satya Sai Baba by p_gopi_krishna
4.3
Sri Satya Sai Baba by p_gopi_krishna
5a
Spirituality by p_gopi_krishna
6.1
Srimad Bhagavad Gita by p_gopi_krishna
6.2
Srimad Bhagavad Gita by p_gopi_krishna
6.3
Srimad Bhagavad Gita by p_gopi_krishna
6.4
Srimad Bhagavad Gita by p_gopi_krishna

Messages

Fri Dec 21, 2018 2:22 am (PST) . Posted by:

telugubhaktipages

3. కుండ మట్టి - బ్రహ్మ సత్యం. జగన్మిథ్య. జీవో బ్రహ్మైవ నా పరః బ్రహ్మ సత్యం. జగన్మిథ్య. జీవో బ్రహ్మైవ నా పరః. ఇది తెలియాలంటే సత్యం,తుచ్ఛం,మిథ్య అంటే ఏమిటో తెలియాలి.
సత్యం - త్రికాలేపి తిష్ఠతి. మూడు కాలాల్లో ఏది ఉంటుందో దానిని సత్యం అంటారు. అంటే భూత, భవిష్యత్‌ వర్తమాన కాలాల్లో ఏది ఉంటుందో అది సత్యం. ఈవాళ కనిపించి రేపు మాయమయ్యే దానిని సత్యం అనరు. తుచ్ఛం- మూడు కాలాల్లోను అసలు ఉండనిది తుచ్ఛం. త్రికాలేపి న తిష్ఠతి. ఉదాహరణకు ఆకాశపుష్పాలు,వంధ్యా పుత్రుడు (గొడ్రాలి కొడుకు), నాలుగు భుజాలున్న త్రిభుజం. ఇవి ఏ కాలంలోను సంభవం కావు. మిథ్యా - సత్‌ అసదబ్యాం అనిర్వాచ్యా మిథ్యా. సత్యం కాదు, తుచ్ఛం కాదు, అనిర్వచనీయమైనది మిథ్యా. సత్యం, తుచ్ఛం కాకుండా ఒక కాలంలో వచ్చి మరోకాలంలో కనుమరుగయ్యేవి.
ఈ ప్రపంచంలో ఏది తీసుకున్నా రాకపోకలకి గురయ్యేదే. ప్రతి దానికి పుట్టుక మరణం ఉన్నాయి. ప్రపంచమే ప్రళయంలో అంతరించి పోతుంది. లౌకికంగా మనకి కనిపించేదంతా మిథ్యే. అన్నీ ఒక కాలంలో వస్తున్నాయి. మరో కాలంలో జారిపోతున్నాయి. నామరూపాత్మకమైన ప్రపంచం మిథ్య. నిర్గుణ పరబ్రహ్మమే సత్యమైనది. మళ్ళీ మన కుమ్మరి కొలువుకు వద్దాం. కుమ్మరి కొలువులో సభ్యులు - అంటే ఎర్రరంగు కుండలు, నల్లకుండలు, మూకుడులు, ముంతలు, కూజాలు, ప్రమిదెలు, కుండీలు, సాంబ్రాణి గిన్నెలు, టీ దొన్నెలు కులాసాగా సాయిలా పాయిలాగా కాలం గడుపుతున్నారు. ఉన్నట్టుండి గాలిదుమారం మొదలైంది. అందలం ఎక్కిన బడాయి ఎర్రకుండ అదుపుతప్పి కిందపడి భళ్ళుమంటూ ముక్కలైంది. ''రామ్‌ నామ్‌ సత్య హై'' అన్నారు జనం. తమ తోటి కుమ్మరికొలువు సభ్యుడు ఎర్రకుండ మరణించిందనే సరికి అందరికీ చాలా బాధేóెసింది. ''ఈవాళ ఎర్రకుండ వంతు రేపు మనవంతు'' అంటూ సంతాపం వ్యక్తంచేస్తున్నారు కుమ్మరి కొలువు సభ్యులు. కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తున్నారు. జ్ఞానికుండ మాత్రం నోరువిప్పలేదు. కంటతడిపెట్ట లేదు. ఇది అందర్ని ఆశ్చర్యంలో ముంచెత్తింది. కుమ్మరి కొలువు సభ్యులు జ్ఞాని కుండను ప్రశ్నించాయి. ''స్వామీ! మీరేమి ఉలకరు పలకరు. దుఃఖంతో మీ గొంతు మూగ పోయిందా?'' జ్ఞాని కుండ ధ్యానముద్రలో కూర్చుని చెప్పడం మొదలు పెట్టింది. ''పుట్టిన ప్రతిదానికి మరణం తప్పదు. జాతస్య హి ధృవోమృత్యుః... అయితే మీరనకున్నట్టుగా ఎర్రకుండ మరణించలేదు. అసలది పుడితేగా మరణించడానికి''


''ఆ.. ఏమిటి స్వామి మీరంటున్నది'' కుమ్మరి సభ్యులు ఉత్కంఠతతో, అడిగారు. ''ఇదిగో ఈ కుండ చూడండి. కుండగా చూస్తే ఇది పుట్టింది. కిందపడితే మరణిస్తుంది. దీని అసలు స్వరూపం మట్టి. కుండ తయారు చేయక ముందూ మట్టి ఉంది. కుండగాను మట్టి ఉంది. కుండ పడి మరణిస్తేను మట్టి ఉంది. మట్టిగా అది ఎప్పటికీ ఉంది. మరి కుండ సంగతో!! మట్టికే ఒక ఆకారాన్నిచ్చి ఒక ప్రయోజనాన్ని కల్పించి ఆ మట్టినే కుండంటున్నాము. కుండనే నామం రూపం వీలుకోసం మనం మట్టికి తగిలించాం! నిజానికి కుండలేదు. ఉన్నది మట్టే. అది నిజంగా మట్టే కనుక దానికి పుట్టుక లేదు. మరణం లేదు.''


అదే విధంగా జగత్తులో సమస్తం నిర్గుణ బ్రహ్మ నుంచి కల్పించబడినవే. నిజానికి సద్రూపంగా నిర్గుణ బ్రహ్మ మాత్రమే ఉన్నాడు. ''జగత్తు'', ఆ బ్రహ్మకు మనమిచ్చుకున్న నామం. సరిగ్గా అర్థం చేసుకుంటే ప్రపంచమే బ్రహ్మ. ఆ బ్రహ్మను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోకపోతేే బ్రహ్మే ప్రపంచం.


ఈ జగత్తులో ఇక్కడున్న నామరూపత్మకమైనవన్నీ ఒక కాలంలో వచ్చి ఒక కాలంలో పోయేవేే. అవన్నీ మిథ్య. కేవలం కల్పనే. బ్రహ్మ మాత్రమే సత్యం. ఇక్కడ నానా అనేదే లేదు. బహ్మ సత్యం. జగన్మిథ్య. జీవో బ్రహ్మైవ నా పరః. నిర్గుణ పరబ్రహ్మ సత్యం, నిత్యం. ఇక్కడ ఉన్నదంతా బ్రహ్మమే పైగా అది ఒకటే ఉంది అంటే నేనెవరను? నేను బ్రహ్మను. సచ్చిదానంద పరమాత్మను. అహం బ్రహ్మ అస్మి. మరి ఈ దేహం మనస్సు ఏమిటి? అవి తాత్కాలికంగా బ్రహ్మలోనే కల్పించ బడ్డాయి. మట్టికి కుండలా! దేహంతో తాదాత్మ్యం చెందితే సంసారం. సంసారం దుఃఖాలయం. నేను సచ్చిదానంద పరమాత్మను అని తెలుసుకుంటే ఆనందమే ఆనందం. ఇంతకు ముందు గడిచిన విశ్లేషణలు కలుపుకుంటే. బ్రహ్మ ఏకం, సారం, సత్యం, నిత్యం. ప్రపంచం అనేకం, అసారం, అనిత్యం, అసత్యం. నాకు ఈ ప్రపంచం, దేహం స్ఫుటంగా అనుభవం లోకి వస్తోంది. దానిని కల్పన - మిథ్య అని తోసిపారేస్తే ఎలా అని శంక వస్తోంది కదూ!!


శాస్త్రం మీ అనుభవాన్ని కాదనటం లేదు. అనుభవం ఎంతవరకు సత్యం? అని ప్రశ్నిస్తోంది.

బయటికి వెళ్ళి ఆకాశాన్ని చూడండి బోర్లించిన గిన్నెలా, నీలంగా ఉంటుంది. కాని కనీస శాస్త్రపరిజ్ఞానంతో ఇది నిజం కాదని తెలుసుకోవచ్చు. సూర్యోదయం సూర్యాస్తమయం అంటాం. అది మన అనుభవం. కాని నిజంగా సూర్యుడు ఉదయించటల్లేదు, అస్తమించటల్లేదు. భూమి సూర్యుని చుట్టు తిరగడం వల్ల మనకి అటువంటి భ్రాంతి కలుగుతోంది. మన అనుభవం వేరు సత్యం వేరు. భూమి తన చుట్టు తాను గంటకు వేయి మైళ్ళకు పైగా వేగంతో తిరుగుతోంది. మనకి కళ్ళు తిరగటల్లేదు. ఏ వేగమూ తెలియటల్లేదు. మనం పడవలో ప్రయాణం చేస్తోంటే, కదిలే పడవ కదలనట్టుగా, కదలని చెట్లు పరుగులు పెడుతున్నట్టుగా అనుభవం కలుగుతుంది.. కాబట్టి అనుభవాలన్నీ నిజం అనుకోడానికి లేదు. ప్రయోజనం: నేనే స్వరూపతః నిత్యమైన పరబ్రహ్మను, అశాశ్వతమైన దేహాన్ని కాదు అని తెలుసుకుంటే, జరా దుఃఖం, మరణదుఃఖం ఉండవు. జగత్తును మిథ్యగా తోసివేసిన వానికి బంధము లేదు. అతనిని ఏది బంధించదు. అతను జీవన్ముక్తుడు..

Fri Dec 21, 2018 4:14 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

Never do anything that taints
your mind. Wrong actions cause
negative or evil mental vibrations
that are reflected in your whole
appearance and personality.
Engage in those actions and
thoughts that nurture the good
qualities you want to have.
(Sri Paramahansa Yogananda)

Fri Dec 21, 2018 4:22 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

A patient man always keeps his
head cool, a balanced mind and
is not afraid of failures and
difficulties. Many people get
discouraged when they encounter
difficulties. The ants collect small
particles of sugar and rice and
store them up in their abode.
How patient and persevering
they are! For the practice of
concentration of mind, one
should have asinine patience.

(Swami Sivananda)

Fri Dec 21, 2018 4:17 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

What's in a 'Name'? - Part 1
Harih Om. I'm prompted to share this because over the years, several of my connections in India have revealed that they were under pressure not only from their respective spouses, but in some cases even their parents, and the prevalent Social Scene (Bollywood influences, Friend Circles etc.), to give their children what they deemed "Modern" names. I have tried my best to disabuse them of this thinking in a respectful manner. In some cases I succeeded, in other cases I was scoffed at.
To give you an example, I once connected with one Hindu fellow who named his daughter Samaira. I politely asked the linguistic origins of the name, and he stated that they were Sanskrit-Arabic. I followed up by inquiring which part of it was 'Sanskrit'? How can Sanskrit and Arabic be melded to form a single word? I didn't ask any further questions and changed the topic, since I didn't want to come across as pushy.
Indian Hindus these days take recourse to Bollywood to give their kids trendy names that "sound"- in some vague, distorted sense- Indian-ized, but have no morphological backbone in our traditional systems. Then they do their best to tweak and twist them around to derive some relevant Hindu meaning for names. It's like trying to squeeze Oil out of Sand.
Checking the Top (a.k.a fancy) Indian Baby names from 2015: Aaransh, Aayaansh, Aayaan, Vivaan, Reyaan, Raayan, Riyaan, Rehaan, Rihaan, Rishaan etc, the trend is clear, and these were not commonly used, say, before the last 10 years. I expect Taimur to climb the popularity ranking soon enough. Also, names such as Kareena, Karishma, Natasha, Dimple, Twinkle are not of Indian origin either. Then there's Dolly, Lovely, Honey, Pinky, Rinky, Vicky, Sunny, Bobby and the list goes on.
Shakespeare probably had no idea when he uttered the words "What's in a name, a rose by any other would smell as sweet." would give ammo to multiple generations of deracinated Hindus.
Traditional names are sacred. Not only their meanings but even their sounds are potent. They are not meant to be trendy, but eternally relevant.In the next two posts, I will share the importance of using appropriate names, and their Adhyatmika significance based on two stories my Guru shared :)
Shri Gurubhyo Namah


Prashant Parikh, <prashantparikh@gmail.com>








Fri Dec 21, 2018 7:35 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna


WHAT'S IN A NAME' - PART 2



Harih Om. Continuing yesterday's theme, it is worth relating a story my Guru shared with me. Paraphrasing the same below: There once lived a King whose Kingdom came under sacking from the combined forces of his enemies. The invaders destroyed all of his army, breached the Castle, took down the Kingsguard, and slew the King, too.




The Queen and her infant child were taken through a secret passage by their maid, which led to the forest. The tunnel was long and when they finally emerged outside, a venomous snake lying in wait bit the maid, who died moments later. It was also raining heavily, and the Queen, too, passed away within a few hours due to high fever and the shock of preceding events. The child was left all alone, and in the distance could hear the enemy soldiers trampling their way toward him. They finally sighted the infant, and in fear and desperation the child started tugging at the body of his dead mother crying 'Maaa! Maaa!'.




The mercenaries drew closer, and just that moment, Parvati Ma and Shiva were passing through a different loka, separated through space and time but connected through Bhakti. Parvati ji heard the call of the child and stopped in her track. Shiva said- Ye baccha apni Mata ko bula raha hai, aapko nahi (the child is calling out to his Mother, not you). Parvati ji replied- Woh bhale apne mata ko bulata hoga, parantu ye pure jagat ki Maa main hoon (he may be calling out to his Mother, but I am the Universal Mother). In a moment she appeared before the child, turned the enemies to ash with a glance, and took him away to safety in another Kingdom.
---------------
It is worth remembering that we have three sets of Parents. First are our Biological Parents, Second are Bhagavan and Bhagavati (Whether Shiva-Shakti, Vishnu-Lakshmi, etc.) Third Guru and Shruti (Veda Mata).

The word 'Maa' or 'Maataa', or variations where the 'Maa' word is present (such as in Mammaa or Ammaa) is very potent. Everytime a child calls out to his/her Mata, the Jagadmata comes without delay.



Unfortunately, aside from the most traditional teachings, very few sources focus on the importance of 'sounds' and the many changes they can induce in the individual through proper usage. 'Nada', sound, plays a pivotal role in adhyatma when utilized correctly. On the flip side if misused, it can be a source of great misery. This is why Bija mantras (root sounds) are not to be chanted by all and sundry, without proper initiation from the Guru. Happy to write more on the subject if need be



In Part 3 I'll share another story on the same theme.


Shri Gurubhyo Namah


Prashant Parikh <prashantparikh@gmail.com>









Fri Dec 21, 2018 4:17 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

Embodiments of Divine Love! If you desire to secure genuine peace in the world, you should not have any antipathy towards religion. You must hold morality (neeti) as superior to your community (jati). You must cherish good feelings as more important than religious beliefs. Mutual regard (Mamata), equal-mindedness (samata) and forbearance (kshamata) are essential foundational qualities for every human being. A true human being is one who cultivates these three sacred qualities. Get rid of all self-interest and self-centeredness. Develop love, forbearance and compassion. Live harmoniously. Service to the needy should be your guiding principle. There should be no room for any kind of differences in rendering service. When you wish to serve society, you must be prepared to sacrifice your individual and communal interests. Through such sacrifice you can sublimate your life. Scriptures (Vedas) have emphatically declared that immortality can be attained only through sacrifice (tyaga).

Fri Dec 21, 2018 4:18 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

When people do not place faith in the Self but pursue the senses only, danger signal is lit and the Lord sends a Messenger or comes Himself, if a great big step in reconstruction has to be taken. Arjuna forgot the basis of the Self, Ravana went against it. The world is building itself up on the sandy foundation of the sensory world. So, Avatars descend. Like the monkey which could not pull its hand from out of the narrow-necked pot, because it first held in its grasp a handful of groundnuts which the pot contained, people are suffering today, since they are unwilling to release their hold on the handful of pleasurable things they have grasped from the world. People are led into the wrong belief that the accumulation of material possessions will endow them with joy and calm. But Prema (Divine Love) alone can give that everlasting joy. Prema alone can remove anger, envy and hatred!

Fri Dec 21, 2018 4:20 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

If you visit holy places like going for a picnic without necessary mental preparation to receive God's Grace, you will be a nuisance, spoiling the atmosphere of the sacred place. You go from place to place, like postal parcels, collecting impressions on the outer wrapper, not on the core of your being. You do not allow the holiness of the place to act on your mind. As a result of the pilgrimage, your habits must change for the better, your outlook must widen, your inward look must become deeper and become more steady. You must realise the omnipresence of God, and the Oneness of Humanity. You must learn tolerance and patience, charity and service. After the pilgrimage is over, sitting in your own home and ruminating over your experiences, you must determine to seek the higher, the richer and the more real experience of God-realisation. I bless you that you may form that determination and strive step by step to achieve that Goal.

Fri Dec 21, 2018 4:19 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna





HariH om. Helpful advice on Dhyana, from 'Principles of Tantra' based on Arthur Avalon's encapsulation of Tantra teachings.
----
The Śāstra ordains Dhyāna after performance of Nyāsa and so forth, and before commencement of mental worship. The plain meaning of the word "Dhyāna" is a single-pointed meditation. The Śāstra also lays down which particular Devatā should be contemplated in what particular form. It is merely this description of forms which is known as Dhyāna in the society of to-day.
Treatises on the rituals also give these Dhyāna-mantras. The purpose of this is that the remembrance of these Mantras greatly helps the meditation of the Devatā-s body from feet to head and from head to feet in order. But in course of time this purpose has been lost, and Dhyāna has been reduced to a mere recitation of the Dhyāna-mantras.
Many people are under the impression that whether they actually meditate on the form of Devatā or not, Dhyāna is performed if they merely recite tho Dhyāna-mantra after Pītha-Nyāsa. But the decision of the Śāstra is otherwise.
According to the Śāstra, Dhyāna is performed by really meditating on the form of the Devatā, no matter whether the Dhyāna-mantra is recited or not; for the Śāstrik meaning of the expression "Dhyāyet" is "should meditate," and not "should recite the Dhyāna-mantra."
Hence, the Dhyāna which is performed by simply reciting the Dhyāna-mantra while the mind is wandering elsewhere is no Dhyāna of the Devatā, but is rather a Dhyāna of the worshipper himself. We often see that worshippers or Purohita-s consider the time which is occupied in the recitation of the Dhyāna-mantra to be a period of leisure for the mind, and utilize it in thinking on any other subject.
Of course, one's Siddhi in the worship of Devatā depends on the manner of one's Dhyāna. It is therefore needless for us to say anything on the subject. But it is a settled fact that worship performed by this mode of Dhyāna is no worship at all.


Prashant Parikh <prashantparikh@gmail.com>





Fri Dec 21, 2018 5:36 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

Use your intelligence to identify and rectify your conditioning, not to justify it

A prominent law-upholder such as a head of state is often protected by a security guard. But suppose such a guard is unwittingly hired by a law-breaker. That guard will end up aiding in the breaking of the law.
Gita wisdom explains that our intelligence is our inner resource, like a security guard. Whereas the law-upholder and the law-breaker are two opposite people, two such opposites reside within us: a noble side and an ignoble side. Our noble side is who we are: souls, parts of the divine. Our ignoble side arises from our inner self-destructive conditioning, with which we mistakenly misidentify. Being thus deluded, we use our intelligence unintelligently or even anti-intelligently. When we do something wrong and are confronted, we may rationalize.
For example, Duryodhana, the Mahabharata's villain, abused his intelligence thus when he was called to account for his self-destructive envy and arrogance: "This is the way I am – why blame me? Blame the creator who made me this way."
Why is Duryodhana's argument an abuse of the intelligence? Because the creator didn't make us conditioned – our own choices, in previous lives and in our present life, made us conditioned. Such abuse of intelligence entraps us all the more in those conditionings, till we end up degraded and destroyed.
The Bhagavad-gita (03.43) urges us to use our intelligence to situate ourselves in transcendence. Such intelligent use of intelligence involves two steps:
Identification: Whenever a self-destructive desire arises within us, we need to shrewdly identify it – it is not our desire but is an impulse coming from our ignoble side.
Rectification: We wisely connect with a reality higher than ourselves, specifically the highest reality, Krishna, by practicing bhakti-yoga. That connection purifies us and provides us a higher happiness that makes our conditioned impulses resistible and eventually reformable.
Think it over:
How may we use our intelligence anti-intelligently? Explain with a Mahabharata example. How can we use our intelligence intelligently? Identify a conditioning that you tend to justify. See if you can catch it when it attacks next time.

Read more https://www.gitadaily.com/use-your-intelligence-to-identify-and-rectify-your-conditioning-not-to-justify-it/ https://www.gitadaily.com/use-your-intelligence-to-identify-and-rectify-your-conditioning-not-to-justify-it/

Fri Dec 21, 2018 5:37 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

16.02 Even if people are not faultless, we can still find faults less

When we find faults with others, we are often told to not have a fault-finding mentality. In response, we may defend ourselves, "But I am only finding faults that exist."
True, but everyone has faults – we ourselves are no exceptions. In our relationships, we need to do those things that strengthen the relationship and avoid those things that weaken it. And few things weaken a relationship as much as faultfinding.
The Bhagavad-gita (16.02) lists aversion to faultfinding as a characteristic of the godly. How do they develop such aversion? By focusing on God and good everywhere, not on the absence of godliness and goodness in people around them.
Helping us develop such a positive vision, Gita wisdom explains that God is present in everyone's hearts; and everyone, at the core, is a pure soul who is part of God and who is therefore godly and good. Whatever faults others have are due to the conditionings temporarily covering them. Through our relationships, we are meant to help bring out the good in others.
With this devotional vision, we can see faults less. That practically means:
To not see only the faults in others, to not reduce people to their faults.. To not speak out faults as soon as we see them, but wait to consider whether we have the right disposition, right position and right situation to correct constructively. To not reduce our interactions with others to faultfinding alone, to speak words of appreciation and encouragement – appreciation for the good they already have, and encouragement for the improvement they need to make. When we thus see faults less, our own negative moods will become less; as others' energy becomes freed from defending and available for rectifying, their faults will gradually become less; and our relationships will become deeper, sweeter, richer.

Think it over:
How can we develop aversion to faultfinding? What does seeing faults less mean? What is the result of seeing faults less?

Read more https://www.gitadaily.com/16-02-even-if-people-are-not-faultless-we-can-still-find-faults-less/ https://www.gitadaily.com/16-02-even-if-people-are-not-faultless-we-can-still-find-faults-less/

Fri Dec 21, 2018 5:38 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

We talk frequently about death without actually talking about death

"Ten things to do before you die" – such lists are often found in self-help circles. Most readers, however, focus on the things to do, not on death.
Though we talk frequently about death as depicted in news, movies and so forth, we hardly ever actually talk about death. We rarely think of death as something that will happen to us, especially as something that can happen in the near future. Of course, if we are asked whether we are mortal, we will answer yes. But that admission has a hollowness and remoteness to it, as if it referred to someone else.
If we unflinchingly contemplate death, we will be forced to ask ourselves: Does anything last beyond death? If death destroys everything, then what matters ultimately? Pertinently, the Bhagavad-gita indicates that knowledge-seekers ponder life's inescapable evils such as death (13.09), thereby spurring themselves to seriously enquire about life's spiritual side (13.12).
Won't dwelling on death be life-sapping? Not necessarily. It can be life-expanding, especially if we are guided by Gita wisdom.
The Gita explains that we are essentially souls who belong to an arena beyond death. We can attain that arena by raising our consciousness to the indestructible, spiritual level. Our consciousness resides wherever we are most attached. To raise our consciousness, we need to become attached to spiritual reality. Gita wisdom introduces us to the all-attractive supreme spiritual reality, Krishna, and helps us become attached to him by practicing bhakti-yoga.
Guided with spiritual knowledge, we won't restrict our to-do-before-death list to things that will purportedly help us experience life fully before death. Instead, we will focus on those things that will help us shift our attachment to Krishna. Thereby, as we become increasingly, lovingly absorbed in Krishna and his service, we will relish life before death – and eternally thereafter too.
Think it over:
Even while talking about death, how do we not actually talk about death? How can contemplating death be life-expanding? How will spiritual knowledge change our to-do-before-death list?

Read more https://www.gitadaily.com/we-talk-frequently-about-death-without-actually-talking-about-death/ https://www.gitadaily.com/we-talk-frequently-about-death-without-actually-talking-about-death/

Fri Dec 21, 2018 5:39 am (PST) . Posted by:

p_gopi_krishna

Happiness is not a product of gratification, it is a byproduct of dedication

We all long for happiness. Today's culture declares that we can become happy by gratifying our senses. The more gratification we have, the happier we will be. Or so we are told.
Whatever pleasure sensual gratification gives, it is short-lived. Moreover, it is superficial – it satisfies our flesh, not our heart.
Let's consider the times when we had immense gratification such as eating a lot or watching a lot of movies. Would we count those moments as our life's most fulfilling moments? Unlikely. Even if we got pleasure in those moments, we want something more than mere pleasure – we want meaningful pleasure. We want to do something that counts.
Introspection will show that most fulfilling are those moments when we were absorbed in doing something creative or in working for some cause bigger than ourselves. And at those moments, we were not really concerned about getting pleasure; we were absorbed in giving our best to what we were doing. In such moments of dedication deep fulfillment came as a byproduct.
Gita wisdom reveals the biggest cause we can dedicate ourselves to: Krishna and his service. He is the all-attractive reservoir of all happiness. He is everyone's well-wisher (05.29) and wants everyone to relish the highest happiness. When we connect with him internally by practicing yoga, putting aside consideration of sensual gratification, we access imperishable satisfaction (05.21). And bhakti-yoga is so inclusive as to utilize even our externals. Our possessions and positions, our talents and interests – they all can be used to serve Krishna.
Therefore, let's dedicate ourselves to serving Krishna: to making room for him in our own hearts by disciplined bhakti-yoga practice and to bringing him into others' hearts, thereby making a positive change in the world. In that dedication, we will find the highest satisfaction.
Think it over:
Why does sensual gratification not fulfill our longing for happiness? Dedication provides the deepest satisfaction – recollect any instances when you realized this. How can we dedicate ourselves to serving Krishna?

Read more https://www.gitadaily.com/happiness-is-not-a-product-of-gratification-it-is-a-byproduct-of-dedication/ https://www.gitadaily.com/happiness-is-not-a-product-of-gratification-it-is-a-byproduct-of-dedication/

Fri Dec 21, 2018 7:27 pm (PST) . Posted by:

telugubhaktipages

౪. పారమార్థిక సత్యం
ప్రపంచమంతా కలలా కల్పించ బడినదే కాని పారమార్థిక సత్యం కాదు. పారమార్థిక సత్యం తెలియాలంటే సత్యం ఎన్ని రకాలో తెలియాలి. సత్యం మూడు విధాలు. ప్రాతిభాసికసత్యం, వ్యవహార సత్యం, పారమార్థిక సత్యం.


ప్రాతిభాసిక సత్యం - కలలో మనకు అనుభవంలోకి వచ్చేదంతా ప్రాతిభాసిక సత్యం. ఇది మనస్సు తనలోని వాసనలను ఆధారం చేసుకుని వాసనామయ ప్రపంచం సృష్టిస్తుంది. కలలో ఉన్నంత సేపు అదే నిజమా అన్నట్టుగా ఉంటుంది. కల చెరిగి జాగ్రదావస్థకి వచ్చిన ఉత్తర క్షణం అదంతా నిజం కాదని తెలుస్తుంది. స్వప్నంలో నేను స్వప్న శరీరంతో వ్యవహారం జరుపుతున్నాను. ఈ స్వాప్నికుడిగా నాకు శాస్త్రం ఇచ్చిన పేరు తైజసుడు. స్వాప్నికుడైన తైజసుడు సూక్షశరీర అభిమాని.
జాగ్రదావస్థలో మనకు అనుభవమౌతున్నదంతా వ్యవహార సత్యం. మెళుకువగా ఉన్నస్థితిలో మనం అనుభవిస్తున్నది వ్యవహార సత్యం. జాగ్రదావస్థలో వ్యవహారం చేస్తున్న నాకు శాస్త్రం ఇచ్చిన పేరు విశ్వుడు. విశ్వుడు స్థూలశరీర అభిమాని. ఇక సుషుప్తిలో అజ్ఞానావస్థలో నేనెవరో తెలియని స్థితిలో ఆనందానుభవం పొందుతున్న నన్ను శాస్త్రం ప్రాజ్ఞుడు అంటుంది. ప్రాజ్ఞుడు కారణ శరీర అభిమాని. నేనే ప్రతి రోజు మూడు వేషాలు మారుస్తూ తిరుగుతున్నాను. తైజసుడిగా, విశ్వుడిగా, ప్రాజ్ఞుడిగా వేషాలు మారుస్తూ తిరుగుతున్నాను. జాగ్రత్‌, స్వప్న, సుషుప్తి మూడు అవస్తలు ఒక కాలంలో ఉండి మరొక కాలంలో పోయేవే. ఇవి మిథ్యగా పరిగణించ బడతాయి. సచ్చిదానంద పరమాత్మ ఒక్కడే నిజం. స్వరూపతః ఆ పరమాత్మనే నేను. ఈ సత్యమే పారమార్థిక సత్యం.


జనక మహారాజు దినచర్య అంతా ముగించుకుని రాత్రి సమయంలో విశ్రాంతి గృహంలోకి ప్రవేశించ బోతున్నాడు. ఆ సమయంలో చారుడు ఆపత్కాలహెచ్చరిక కోసం గంటమ్రోగించాడు. జనక మహారాజు చారుని అడిగారు గంట ఎందుకు మ్రోగించావని. ''మహారాజా శత్రురాజు అశేష సైన్యంతో మన దేశం మీదకు దండయాత్రకు బయలుదేరాడు. మనం ప్రతిఘటించి ఆపకపోతే తెల్లవారేలోపల కోట ముట్టడిస్తాడు'' అని చారుడు రహస్య వార్తని చెప్పాడు.


సైన్యాన్ని సమాయత్తం చేయటానికి సమయం సరిపోదు. అయినా మంత్రిని పిలిచి తగిన ఏర్పాట్లు చేసి, శత్రురాజుతో యుద్ధం చేసాడు. సైనికులు నిద్రమత్తులోఉన్నారు. జనకుడు అలిసి సోలసి పోయి ఉన్నాడు. ఎవరిలోనూ యుద్ధంచేసే సంసిద్ధత లేని కారణంగా జనకుని సైన్యం చిత్తుగా ఓడిపోయింది. జనకుని కంటి ముందరే అతని సైన్యమంతా నేలరాలింది. శత్రురాజు జనకుని సమీంచి కత్తిని జనకుని గొంతుకు గుచ్చినట్టుగా పెట్టి ''నువ్వూ, నీసైన్యం ఓడిపోయారు. ఈ క్షణం నుంచి ఇది నా రాజ్యం. నువ్వు కూడా నా వంటి రాజువి కనుక నీకు ప్రాణ బిక్షపెడుతున్నాను. సూర్యోదయం లోపల నా రాజ్యం వదిలి పో'' అని శాసించాడు.


జనకుడు ప్రాణ భీతితో పరుగులు పెడుతూ రాజ్యం సరిహద్దు దాటాడు. ఆయనకు ఆకలితో కడుపు దహించుకుపోతోంది, దాహం విపరీతంగా వేస్తోంది. దరి దాపులో ఎక్కడా నీటి చుక్క దొరికేలా లేదు. ఒకచోట సన్యాసులకు బండారా చేస్తున్నారు. వారితో పాటు జనకుడు కూడా నుంచున్నాడు. విధి బలీయమైనది. జనకుని వంతు వచ్చేసరికి ఆహారం అంతా అయిపోయింది. ఆహారం పంచే దాత ఈయనను చూసి జాలి పడి అయ్యా ఆహారం అంతాఅయిపోయింది కొంచెం ఆడుగుబుడుగు గంజి మిగిలింది. బాగా ఆకలిగా ఉన్నట్టున్నావు తాగుతావా? అన్నాడు. జనకునికి అప్పటికే శోష వచ్చేలాగ ఉంది. సరే ఏదో ఒకటి ఇవ్వమని ప్రాధేయ పడ్డాడు. ఆ దాత ఒక ముంతలోకి గంజిని తోడి జనకునికి ఇచ్చాడు. జనకుడు దానిని తాగుదామని ఎత్తి తాగబోతుంటే, ఓ గ్రద్ద వచ్చి దానిని తన్ని నేలపాలు చేసింది.


ఇంతలో రాజమందిరంలో పరిచారికలు ''రాజా రాజా'' అంటూ జనకుని లేపారు. ఇదంతా జనకుని కల! కాని జనకుని ఈ కల గట్టిగా కుదిపేసింది. ''ఇది నిజమా? అది నిజమా'' అంటూ కలవరించడం మొదలు పెట్టాడు. సేనాపతిముందు, మంత్రుల ముందు, రాణి ముందు ''ఇది నిజమా? అది నిజమా'' అంటూ కలవరించడం ఆపలేదు. రాజుకు మతి భ్రమించిందా? అనుకున్నారు. అంతలో అటుగా వచ్చిన అష్టావక్ర మునికి ఈ వార్త తెలిసింది. తను రాజుకి వైద్యం చేస్తానని రాజమందిరం ప్రవేశించాడు. అష్టావక్రముని త్రికాలజ్ఞుడు. ఆయన విషయం దివ్యదృష్టితో గ్రహించాడు. రాజుతో ముని ఇలా ప్రశ్నించాడు.


''రాజా శత్రురాజు నిన్ను చిత్తు చిత్తుగా ఓడించినప్పుడు, ఈ పరిచారికలు నీపక్కనఉన్నారా?'' రాజు ''లేరు'' అని సమాధానమిచ్చాడు. ''ఇప్పుడు ఈ పరిచారికలు నీ వింజామరలు వీస్తూ పరిచర్యలు చేస్తున్నారు కదా, ఇక్కడ నీకు భయోత్పాతాన్ని కల్గించిన ఆ శత్రురాజు ఆతని సైన్యం ఉన్నారా?'' రాజు ''లేరు'' అని సమాధానమిచ్చాడు. ''అదీ నిజం కాదు. ఇదీ నిజం కాదు. నువ్వు తైజసుడివి కాదు. విశ్వుడివి కాదు. బిచ్చగాడివికాదు. రాజువి కాదు.'' ''రెండు సంధర్భాల్లోను నువ్వు ఉన్నావా?'' రాజు ''ఉన్నాను'' అని సమాధానం ఇచ్చాడు. ''నువ్వు మాత్రమే నిజం. సాక్షిగా ఆత్మగా వున్న నువ్వు నిజం.'' అష్టావక్ర ముని సత్యాన్ని బోధించాడు. జాగ్రాదవస్థలో స్వప్నావస్థ తిరస్కరించబడింది. స్వప్నంలో తెచ్చుకుని స్వప్నఫ్రిజ్‌లో దాచుకున్న పీజా ఇక్కడ పనికి రాదు. స్వప్నావస్థలో జాగ్రదావస్థ తిరస్కరించబడింది. జాగ్రదావస్థలో ఉన్ననీరు స్వప్నలో దాహం తీర్చదు. రెండు ఒకదానికొటి తిరస్కరిస్తాయి. సప్నావస్థ మీద జాగ్రదావస్థ పై స్థాయి సత్యం. ముంబయి వెళుతున్నట్టు కల వస్తుంది. కాని మంచంమీద కదలకుండా పడుకుని ఉంటాడు. జాగ్రాదవస్థ మీద పారమార్థిక సత్యం పై స్థాయి సత్యం ఇదే పరమసత్యం. ఈ సత్యం అన్ని సత్యాలలోను ఉంది. దీన్ని తురీయం అని కూడా అంటారు. ఇక్కడున్నదంతా బ్రహ్మమే. ఆ బ్రహ్మ జగత్తుగాను జీవుడు గాను కన్పిస్తోంది. జీవాత్మే - పరమాత్మ. ఈ సత్యమే పారమార్థిక సత్యం.






ప్రయోజనం: పారమార్థిక సత్యం దర్శనం చేసే బ్రహ్మ నిష్ఠునికి భయంలేదు. ఆనందమే ఆనందం.
www.telugubhakti.com  - A one stop Bhakti and Cultural portal.